Niezależna Gazeta Obywatelska

Wacław Budzyński urodził się 12 grudnia 1891 r. w Międzyrzeczu Podlaskim na Podlasiu, zm. we wrześniu 1939 r. Był polskim politykiem, legionistą, porucznikiem rezerwy kawalerii Wojska Polskiego, publicystą, posłem na Sejm IV kadencji w II RP.

Budzyński w młodości przebywał w Ameryce Południowej, gdzie pracował jako robotnik. W 1914 r. wrócił w rodzinne strony i wstąpił do Legionów – służył w 1 Pułku Ułanów. Był internowany w Szczypiornie. W latach 1920–1921 walczył w szeregach 1 Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. Zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 r. W latach 1923-1924 był oficerem rezerwy 9 Pułku Strzelców Konnych we Włodawie. W 1934 r. pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III i posiadał przydział mobilizacyjny do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I.

Był założycielem i przewodniczącym Związku Teatrów Ludowych. Od 1923 r. we Francji, wydawał pismo dla polskich robotników. Następnie mieszkał w Hiszpanii i Ameryce Południowej. Po powrocie do kraju współpracował z wieloma pismami. Był też jednym z założycieli Porozumienia Młodej Prasy i współzałożycielem grupy „Jutro Pracy”, która współpracowała ściśle ze skłaniającym się ku orientacji konserwatywno-monarchistycznej protagonistą autorytarnej „grupy pułkowników” ppłk Walerym Sławkiem (1879-1939), a także z czołowym publicystą politycznym obozu legionowego, „romantykiem faszystowskim” Adamem Skwarczyńskim (1886-1934).

W 1935 r. Budzyński został posłem na Sejm z listy Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem z okręgu nr 21 (Sieradz, Łask). W latach 1937–1938 należał do Obozu Zjednoczenia Narodowego. Został usunięty z OZN przez szefa Obozu gen. Stanisława Skwarczyńskiego, gdy zarzucił kierownictwu OZN, że przeszkadza mu ono w walce z masonerią i żydowskim ubojem rytualnym. Gen. Skwarczyński oskarżył kierowaną przez Budzyńskiego gazetę „Jutro Pracy”, o to, że atakuje ona ozonową „Gazetę Polską”. Budzyński (wspólnie z Juliuszem Dudzińskim) rozpoczął swoistą krucjatę polityczną przeciw masonerii, która 22 listopada 1938 r. uwieńczona została wydaniem przez prezydenta Ignacego Mościckiego dekretu delegalizującego wolnomularstwo w Polsce. Budzyński demaskował polskich masonów i zwracał uwagę na agenturalny charakter działalności masonerii w Polsce, zależnej od obcych ośrodków władzy – oskarżył ją wprost o prowadzenie w Polsce akcji dywersyjnej. W 1938 r. Budzyński został wykluczony z OZN, co wywołało liczne protesty ze strony parlamentarzystów Obozu. Do wybuchu II wojny światowej mieszkał w Łodzi. Po niemieckim ataku na Polskę, wyjechał do Baranowicz (lub Kuropat), gdzie we wrześniu 1939 r. został zamordowany przez NKWD.

Oprac. TK